السلام علیک یا اباعبدالله وعلی الارواح التی حلت بفنائک
حسین روی زیبای خداگونگی است.حسین زیباترین نانی است که در شناسنامه بشر نوشته اند.حسین تفسیر بعثت،ترجمان نبوت،ومعنای امامت است.سینه حسین جلوه گاه نور هدایت نبی ،و شمشیرش ذوالفقار عدالت علی است. این مرام ومنطق حسین است که ازادگی را تفسیر می کند.و ان فریادی که از زبان او،هر دم در گوش زمانه می پیچد،ندای همه مظلومان تاریخ است.
اگر حسین نمی بود ،در دو راهیهای انتخاب انسان -که در سرنوشت بشر تقدیر کرده اند-چه کسی قافله های گمشده را هدایت می کرد؟
گریه بر حسین الفبای اداب بیداری ،و غلامتی است که میل به طهارت روح را گواهی می دهدو این اغاز کار است.باید حسینی شد .هر جا که قیامی برپاست تا معروفی اقامه شود حسین انجاست ،و هر که بر منکر و ستم نخروشدبه کاروان حسین پشت کرده است.حسین میزان سنجش صداقت آدمی است.قبول ولایت حسین ،برات آزادی انسان از جهنم پلیدیهاست.
و در این عصرو زمانه ،اگر کسی از خیمه حسین سراغ گرفت ودلش هوای کوی او داشت ،اردوگاه اصحاب
علی زمان را نشانش دهید که بیرق سرخ عاشورا انجا در اهتزاز است.کدام قامت افراشته ای را به استواری قیام خمینی ،که علی زمان ره رو اوست،رد اقامه امر به معروف و نهی از منکر سراغ دارید؟
او زاده فرهنگ عاشوراست.او احیاگر ارزشهای عاشورائی حسین است. التماس دعا
+ نوشته شده توسط هموطن در دوشنبه پانزدهم آذر 1389 و ساعت
18:29 |